O czytaniu. Uczyć polskiego w niełatwych czasach

Każdy tekst literacki (jak każde dzieło sztuki) jest próbą wyrażenia jakiegoś sposobu widzenia świata na większą czy mniejszą skalę. Może to być świat podobny do świata potocznie doświadczanego lub z nim sprzeczny, zmyślony, szyderczo go wykrzywiający lub idealizujący itp. Ukazany jest on zawsze z czyjejśpozycji, z samego środka czyjegoś losu, życia, doświadczenia, próby. Może to być doświadczenie autora lub wymyślonego przez niego bohatera, lub w ogóle bezimienne i uogólnione. A dzieje się wszystko po to, by czytelnik to jakby sprawdził w trakcie czytania powtórzył i wypełnił autorski przekaz własną wizją, przeżyciem, doświadczeniem. Każdy tekst literacki jest bowiem potencjalną nauką widzenia świata, nauką postaw, nauką wyrazu pod warunkiem, że nie traktujemy go wprost, ale pozwalamy, żeby oddziaływał na nas całością swojej organizacji, uruchamiającej pośrednio owo głębsze przeżycie wynikających z niej sensów". (O czytaniu, s. 15)

Teksty składające się na ten zbiór pisane były w ciągu wielu lat. Część z nich była już publikowana. Wszystkie zostały ponownie przejrzane, z pewną dozą krytycznego dystansu poprawione, a niektóre rozszerzone. Zawierają one doświadczenie nauczyciela, badacza literatury, pośrednika między tym, co się zwykło nazywać klasyką literacką, a często niechętnie nastawionymi do czytania w ogóle współczesnymi młodymi odbiorcami. Wsród uczniów studentów nauczycieli. (O czytaniu, s. 7)

Im wszystkim dziękuję dziś za wspólne odkrywanie i przeżywanie tego, co raz utrwalone w słowach pośredniczy ponad czasami w obronie wartości takich, jak Prawda, Dobro i Piękno.

Barbara Kryda