Myśl-iki z kapelusza

Jak zawsze, tak i w tym tomiku, pojawia się niczym nieograniczona miłość do przyrody, wiara, choć nie zawsze, w jej ponadczasowe, wpisane w kod boskiej energii wartości, na obraz i podobieństwo samego Stwórcy, gdzie piękno i harmonia, nie zawsze dostrzegane przez człowieka, stanowią o jego godności. To metafizyczne odczuwanie słonecznych promieni, błyszczących fal morza, czy majestat górskich szczytów, jest nie tylko przejawem wyrażanego zachwytu, ale i niepokoju o przyszłe losy tych wszystkich niepowtarzalnych, i często ginących na naszych oczach zjawisk. Piękny, wstrząsający jest tren o rybach, czy o papierowym losie motyli, o katastroficznej wizji człowieka, który sam z siebie, z własnej woli, przemienia się w skrytobójczy popiół, jak pisze poeta, w jedyny ślad, który zostawi słoneczny wiatr po ludziach, w bezdrożach mlecznej galaktyki. Piękne, oryginalne metafory, zaskakująca prostota słowa, wzruszające i nastrojowe obrazowanie. I to delikatne, dyskretne przywoływanie drgnień serca i duszy z dzieciństwa. Autentyczne ciepło, które warto przytulać i smakować, bo takie jest słowo poety, które, przywołując ewangeliczne przesłanie, stało się ciałem.