Nigdy nie myślałam, że upiekę chleb

Nowy tom wierszy jednej z najwybitniejszych poetek swojego pokolenia, laureatki m.in. Nagrody Wisławy Szymborskiej.

Wiersze, które piszę, wyrastają z moich doświadczeń, nie są abstrakcyjne. W ostatnich latach szczególnie dwa zdarzenia domagały się przetworzenia na słowa: po pierwsze, nieoczekiwany pobyt w szpitalu, po drugie, wyjazd do Japonii. Mimo że były to przeżycia z zupełnie innych porządków, teksty, które dzięki nim powstały, zaczęły ze sobą rozmawiać, korespondować, a w końcu stały się częścią jednej książki. Ale nie jest to w żadnym wypadku pamiętnik liryczny. Nie chodzi o dokumentację tego, co mi się przytrafia, tylko o odbicie się od dosłowności, potraktowanie własnego życia, lektur, intuicji jako tworzywa wyobraźni. To ona potrafi sprawić, że jednostkowe, prywatne doświadczenia odsłaniają swój wymiar uniwersalny mówi o nowym tomie Krystyna Dąbrowska.

Głos, który zamieszkuje małe rzeczy, który pielęgnuje skręt i szczelinę, który szuka w słowie nie schronienia, ale przejścia: w tym wahaniu między intymnością a uniwersalnością, między minimalnym gestem a nieskończonym echem lub jak powiedziałby Tadeusz Kantor między śmietnikiem a wiecznością poezja Krystyny Dąbrowskiej objawia swoją wysoką wartość Luigi Marinelli ( fragment eseju opublikowanego w Kulturze Liberalnej)