Wielkie tabu i drobne fałszerstwa

Nie mam zaufania do klasyfikacji rozgraniczającej epoki,

czasy, ludzi. Zakłamania było pełno i w poprzednich

okresach, i taktycznych, i legendarnych, i podłych,

i pięknych. Jak słowa Kościuszki czy ks. Poniatowskiego

skaczącego do Elstery... W realiach wojen

sienkiewiczowskich... i w niezliczonych innych apologetykach

i propagandach, jeżeli już o nasze i nie nasze minione czasy

chodzi. Nie ma sztywnych przedziałów. Jedno zazębia się

i przechodzi w drugie. Zwróćmy uwagę, że największe

w dziejach skomasowanie łgarstwa, nie po roku 1945,

lecz po raz pierwszy 5 maja 1912 nazwane zostało

w Petersburgu Prawdą, a światu całemu wtarte w oczy, już bez

przerwy, od 27 października 1917. Tyle że od 23 września 1945

nagrodzone orderem Lenina. Nie ma więc tu żadnych barier

celnych między epokami. Legenda tego, co było w ostatniej

wojnie, też nie powstała po, lecz w czasie tej wojny. Tyle że

można się było wtedy, łapiąc za klapy rozmówcę, jeszcze

wykłócać. A dziś, niech-no kto spróbuje, choć mruknięciem,

zakwestionować na przykład pod niebiosa wyśrubowane cyfry

strat, czy inne, zalakowane pieczęciami patriotycznej

kazionszcziny. Ohohoho...! Hooo...

Naturalnie, że styl jest dziś gorszy. Gdzie samodzierżcę

Wszechrosji ochraniało kilkuset agentów Ochrany, dziś byle

prezydenta demokracji kilka, jeżeli nie kilkadziesiąt tysięcy

policji. Więc raczej bym się zgodził na formułę przejściową:

z deszczu pod rynnę, niż jakościowo przeciwstawną.

Józef Mackiewicz