Wampir

Na moskiewskim balu Runewski spotyka tajemniczego Rybarenkę, który wśród eleganckich gości rozpoznaje upiory. Z początku jego słowa wydają się majaczeniem obłąkanego, lecz wkrótce młody bohater trafia do posiadłości Brzozowy Gaj, gdzie staroświecka codzienność miesza się z grozą, a rodzinne sekrety powracają w coraz bardziej niepokojących znakach.

W centrum tej historii znajduje się Dasza osierocona, wrażliwa dziewczyna, zagrożona przez siły, których nie sposób wyjaśnić zwykłym rozsądkiem. Portret zmarłej Praskowii, zamknięte od lat zielone pokoje, dziwna ballada o klątwie i powracające ostrzeżenie o babce wysysającej krew wnuczki prowadzą Runewskiego coraz głębiej w świat, gdzie granica między snem, chorobą, szaleństwem i działaniem istot nieumarłych staje się niepewna.

Wampir Aleksego Konstantynowicza Tołstoja to klasyczna rosyjska opowieść gotycka: nastrojowa, pełna dworskiego kolorytu, ironii, romantycznej grozy i słowiańskiego lęku przed upiorem ukrytym pod maską salonowej uprzejmości.

Aleksy Konstantynowicz Tołstoj (18171875) był rosyjskim pisarzem, poetą i dramaturgiem, należącym do znakomitego rodu Tołstojów. Nie należy mylić go z Lwem Tołstojem, autorem Wojny i pokoju. Wychowany w środowisku arystokratycznym, wcześnie związał się z dworem carskim, lecz największą trwałość zapewniła mu twórczość literacka: ballady, poematy, dramaty historyczne i proza fantastyczna. Interesowała go przeszłość Rusi, ludowe wierzenia, ironia historii i ciemna strona ludzkiej wyobraźni. W utworach takich jak Wampir łączył romantyczną grozę z salonową satyrą i słowiańskim folklorem. Jego styl wyróżnia elegancja, lekki ton, umiejętność budowania nastroju oraz subtelne poczucie humoru, dzięki któremu nawet opowieść o upiorach zachowuje literacką przewrotność.