Siwy i ja

Są powroty, których nie planujemy. Są powroty

Ta historia rozpoczyna się od drogi; od ludzi na drodze. Z dawnych rozmów i przemilczeń wyłania się, co przez lata pozostawało niedopowiedziane.

Jest młodość jej pośpiech, pierwsze zachwyty, błędne wybory i przekonanie, że na wszystko przyjdzie jeszcze czas. Są miejsca bardziej pejzaże niż historie z bedekera. Jest tak zwany start w dorosłość kiedy jeden świat trzeba zostawić za sobą, choć nie wiadomo jeszcze, czy tak naprawdę chce się wejść w ten drugi. Jest pamięć która nie przechowuje wydarzeń, jakimi były, lecz jakimi nauczyliśmy się je pamiętać. Są decyzje na które z czasem patrzymy inaczej.

I jest jazz. Coltrane pojawia się między słowami. Jazz nie prowadzi tej historii, mówi niekiedy w imieniu bohaterów.

Jest niepokój i jest potrzeba poszukiwania, mimo że nie wiadomo czasami, czego właściwie się szuka. Są uczucia, które potrzebują lat, żeby nabrać znaczenia; i takie, które zjawiają się, kiedy nie czekamy już na nic. Siwy i ja to historia miłości, która mimo upływu lat nie chce wygasnąć. Miłości, której przestano oczekiwać, a która trwa i niespodziewanie otwiera miejsce na coś nowego

I jest, jako się rzekło, droga. Nie każda prowadzi dokądś. Czasem wiedzie do innych ludzi, czasem do dawnego siebie. Bywa jednak i tak, że dalej niż planowaliśmy byli. Do nowego.

Siwy i ja to powieść o tajemnicy, którą każdy nosi w sobie: o tym, co naprawdę wydarzyło się w naszym życiu, co dopowiedziała pamięć i czy można odzyskać siebie, wracając do tego, co bezpowrotnie minęło.

Na tle Londynu, Hamburga, Kopenhagi, Pragi, Krakowa, Trójmiasta i Mazur powraca świat pokolenia dorastającego u schyłku PRL-u świat marzeń o wolności, buntu i poszukiwania własnej drogi. Jazz Johna Coltranea nadaje tej podróży szczególny rytm, a każda kolejna historia odsłania nowe warstwy doświadczenia, nie oferując łatwych odpowiedzi.