Panika i troska. Depopulacja z perspektywy...

Ubywa nas. Społeczeństwo się kurczy i starzeje. Niektóre miejscowości już się wyludniają, inne niedługo zaczną. To zjawisko wywołuje obawy, niepokój o przyszłość, a nawet lęk. Coraz częściej mamy w związku z tym do czynienia z przypadkami paniki moralnej wokół przemian demograficznych. Spontaniczna lub celowo wywoływana, świadczy o tym, że ludzie obawiają się negatywnych skutków spadku liczby urodzeń, ubywania ludzi i starzenia się społeczeństwa. Warto jednak zauważyć, że pod postacią lęku przed utratą kontaktów z innymi i wsparcia z ich strony ujawnia się ludzka relacyjność. Ubytek ludzi, z punktu widzenia naszych potrzeb, okazuje się wyzwaniem, problemem, a nawet zagrożeniem.

Z relacyjnego punktu widzenia obawa, lęk, a tym bardziej panika nie są adekwatną reakcją na obserwowane zmiany. Bardziej obiecujące podejście zawiera się w słowie troska. Za paniką kryje się niezrozumienie nowych zjawisk, zagubienie moralne, skupienie na własnych sprawach i niezdolność do znalezienia rozwiązania. U podstaw troski stoi trafna interpretacja sytuacji, klarowne podejście normatywne, dobre relacje z innymi i gotowość do poszukiwania rozwiązań.