Dźwiękowe obrazy Holokaustu w radiowych formach...

Przede wszystkim chcę podkreślić gruntowne, wieloaspektowe przygotowanie autorki, obejmujące wiedzę ogólną i szczegółową [] o radiu, jego teorii, historii i praktyce. [] Z satysfakcją mogę również zaakcentować znakomitą orientację autorki w problematyce badań nad Zagładą. To nie tylko znajomość wielu ważnych opracowań, lecz także wnikliwa umiejętność interpretacji i chęć rozumienia złożonych, skomplikowanych, trudnych kwestii i niełatwych diagnoz na temat Holokaustu oraz relacji polsko-żydowskich. To znajomość faktów, procesów, doświadczeń połączona z empatią.

[] książka jest nowatorską propozycją, która może zainspirować czytelników do wieloaspektowych badań dźwiękowości, dotyczących nie tylko samego radia, lecz także innych nośników i form audialnych, zwłaszcza w rozwijającej się domenie cyfrowej.

Z recenzji prof. Maryli Hopfinger

Autorka swoje wywody prowadzi z obiektywnością naukową, nie ukrywając swoich poglądów, przekonań, opinii. Stosuje formy pierwszoosobowe, jasno i eksplicytnie informuje odbiorcę, co myśli, jak traktuje przedmiot swoich badań, jakie ma stanowisko. Nie ukrywa też swoich człowieka nauki, ale też po prostu człowieka emocji. Bada bowiem sprawy trudne, niejednokrotnie wykraczające poza granice człowieczeństwa, prywatne, intymne. Pisze o tekstach, które ex definitione mają budzić emocje. Robi to w sposób dyskretny, subtelny, nienarzucający się. Styl monografii pokazuje, że naukowość i obiektywizm badacza nie wykluczają emocji, uczuć []. Jako obiekt badania autorka wybrała polskie radiowe teksty artystyczne dotyczące Holokaustu, trudne badawczo także ze względu na ich modalność: dźwięk, głos, ciszę, milczenie Każda nowa propozycja badawcza w tej dziedzinie jest ważna dla jej poznawania []. Książka stawia duże wymagania przed jej czytelnikami, ale tryb prowadzenia narracji przez autorkę pomaga w tej podróży intelektualnej [].

Z recenzji prof. Małgorzaty Kity