Czcigodna kompania wytwórców strzał

James Tate jest "poetą możliwości, zmiany, zaskakujących ciągów dalszych, rozkosznych i potwornych, poetą wszechobecnego zdarzenia" - pisał John Ashbery o autorze Czcigodnej

kompanii wytwórców strzał, który uchodził za najbardziej nieamerykańskiego spośród poetów amerykańskich swoich czasów. Począwszy od debiutu w1967 roku, z każdą kolejną książką utwory Tatea stawały się coraz bardziej swobodne, nonszalanckie i silniej nasycone nonsensownym humorem.

Jak zauważają Dawid Kujawa i Rafał Wawrzyńczyk w posłowiu do książki, łatka surrealisty, trzymanie się na uboczu szkół i prądów artystycznych, idiom nasycony dowcipem do tego stopnia, że odczyty jego wierszy przerywane były salwami śmiechu wszystko to sprawiło, że Tate, jak Beckett, Nabokov i Rimbaud, pozostał dla czytelników i adeptów sztuki pisarskiej tajnym wspólnikiem w zakazanych przyjemnościach, jednym z wielkich książąt dziwactwa, rozrabiaką, niestrudzonym wywrotowcem, wyzwolicielem. Albo, by posłużyć się jego własnymi słowami, zabójcą, [] bliźniakiem lub wybawcą amerykańskiej poezji u schyłku XX wieku.

Opublikowana w1994 roku Czcigodna kompanii wytwórców strzał, za którą autor otrzymał National Book Award, to tom przejściowy. Wyraźnie dostrzegalne są tu najważniejsze cechy

stylu Tatea z dawniejszych zbiorów jego wierszy, a jednocześnie widać już zalążek nowej poetyki: twórca chętniej sięga po rozwiązania charakterystyczne dla prozy i konstruuje

obrazy, które często okazują się wielopoziomowymi, starannie skomponowanymi alegoriami.