Wilcze córki T.3 Oksana

Oksana, córka brzydkiej matki, jest tak piękna, że wszyscy się zastanawiają, jak to się mogło stać. Może matka, idąc za radą wiejskiej zielarki, by urodzić piękne dziecko, patrzyła na ładne rzeczy. Unikała też spoglądania w ogień, aby dziecko nie przyszło na świat ze szpetnym znamieniem, a o poranku słuchała śpiewu ptaków. Może to one sprawiły, że w parze z urodą, dziewczynka otrzymała od losu piękny, zniewalający głos i słuch, zwany absolutnym.

Wydawać by się mogło, że to przepustka do świata, gdzie ludzie przychodzą, aby podziwiać cudny śpiew, gdzie talent prowadzi na największe sceny. Ale Oksana nie potrafi udźwignąć ciężaru sławy. Podobnie jak nie potrafi odpowiedzieć sobie na pytanie, kim naprawdę jest. Czy to, co widzą, i być może wiedzą inni ludzie, musi pozostać dla niej tajemnicą?

Siedemnastoletni Rafał Wilczyński zostaje uznany za buntownika i zesłany na Sybir. Śladem konwoju wiozącego skazańców podąża jego matka, Maria, która wcześniej w tajemniczych okolicznościach straciła męża.

Na Syberii Maria odnajduje siebie. Nie kobietę, nie matkę, ale osobę zdającą sobie sprawę z własnej wartości. Ta nowa Maria podejmuje współpracę z rosyjskim naukowcem, biologiem badającym roślinność tajgi.

Po powrocie do rodzinnego majątku hrabina Wilczyńska zaczyna dostrzegać warunki, w jakich żyją i dorastają wiejskie dziewczęta, traktowane bardziej jak użyteczne zwierzęta gospodarskie niż istoty ludzkie. Pochyla się nad losem kilku z nich i zabiera je do dworu, uczy czytać, pisać, liczyć, a także szyć, szydełkować i robić na drutach. Te ostatnie umiejętności uczyniły pobyt Marii na Syberii lżejszym i pozwoliły jej przetrwać.

Mówi o swoich podopiecznych "córki", a gdy nadejdzie czas, wypuszcza je w świat.

Czteroczęściowa opowieść, której każdy tom poświęcony jest jednej z wychowanek Marii Wilczyńskiej i jej dalszym losom.