Wierszyki bioróżnorodne

Jaki wyglądał świat, kiedy oprócz sinic nie było na nim żadnych żywych istot? Dlaczego śluzowce chodzą po lesie? Jak czuje się pingwin cesarski, ojciec marznący wśród antarktycznej nocy z jajem na łapach?

Publikacja umożliwia czytelnikowi fascynującą podróż przez świat istot żywych, od (nie całkiem żywego) wirusa aż po człowieka i jego psa. Łączy klasyczny dziewiętnastowieczny rysunek i uroczą poezję z solidną merytoryczną wiedzą biologiczną.

Żywe organizmy, opisane z życzliwością, szacunkiem i humorem, przedstawione zostały w porządku systematycznym. Fachowe pojęcia znajdują tu swoje objaśnienia przed pojawieniem się w tekście (autorka stworzyła w tym celu format: Ups, czyli Uwaga padną słowa, skrót wybrany na cześć twórcy pierwszej systematyki roślin i zwierząt, Karola Linneusza, profesora uniwersytetu w Uppsali) Format ten, przejęty z nowoczesnej metodyki uczenia języków obcych, umożliwia płynne czytanie wierszy bez konieczności przebijania się przez odsyłacze i pozwala na docenienie ich lekkości i dowcipu, a z drugiej strony mimochodem rozszerza wiedzę i słownictwo czytelników.

W czasach internetowego pędu, w których wszystko musi być na już, Wierszyki bioróżnorodne mogą stanowić oazę spokoju, gdzie czytelnik lub czytelniczka (w dowolnym wieku) zatrzyma się, żeby chłonąć szczegóły przepięknych, z niezwykłą starannością rysowanych ilustracji lub uśmiechnąć się do strapionej okrzemki, która przy poprzecznym podziale przodka dostała mniejszą część pancerzyka Ta pozycja rozwija empatię i zrozumienie otaczającego świata, skłania zarówno do uśmiechu, jak i do refleksji.

OD AUTORKI

Niedźwiadek patrzy na mnie niechętnie. W ogóle nie zdaje sobie sprawy z tego, że ma przed sobą najgorętszą ośmioletnią miłośniczkę przyrody na całym świecie, a może nawet wszechświecie. To jest ten milszy, drugi gryzie, mówi opiekunka. Wyciągam rękę, żeby pogłaskać go po jedwabistym futerku. Zamiast tego trafiam na coś, co w dotyku przypomina drucianą szczotkę wybadzianą w smarze. Maluch wcale nie zaczyna rozkosznie mruczeć. Zdecydowanie nie chce mieć z nami nic wspólnego. Jest dzikim zwierzęciem. Cofam się.

To wydarzenie na spotkaniu wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół ZOO w latach 70. postawiło mój cały świat na głowie. Skoro zwierzęta nie są tym, czym się nam wydają, to na litość, czym są? To pytanie przeprowadziło mnie przez porządne liceum biol-chem i biotechnologię (na uniwersyteckiej biologii trzeba by było zabić żabę, też pomysł) i nawet biologiczne belferstwo, a teraz wymusiło na mnie Wierszyki bioróżnorodne. Serdecznie zapraszam do wspólnego odkrywania sekretów istot żywych. Może ktoś przy okazji zechce sprawdzić, o co chodzi z tymi wszystkimi okrzemkami, widłakami, polipami? Albo po prostu polubi jakiegoś stwora z wierszyka? Rozmarzyłam się