Tropami Wielkiej Niedźwiedzicy

Fakt, że pamięć o Sergiuszu Piaseckim przetrwała zarówno w wąskim odbiorze akademickim jak i w szerokiej recepcji czytelników złaknionych literatury sensacyjnej, podejmującej mało znane fakty z historii (które pisarz znał z autopsji), świadczy o tym, że jest to spuścizna, wobec której nie można przejść obojętnie, ale która zasługuje na upamiętnienie oraz badania.

Książka ponownie odkrywa twórcę Kochanka Wielkiej Niedźwiedzicy jako człowieka o niezwykłym życiorysie oraz utalentowanego, a przy tym wszechstronnego pisarza (w tym publicystę politycznego). Opracowanie zawiera artykuły dziesięciorga poważnych badaczy z ośmiu ośrodków uniwersyteckich (w tym dwóch zagranicznych), co stanowi dość reprezentatywną grupę.

(Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. Ryszarda Zajączkowskiego (Katolicki Uniwersytet Lubelski))

Bohater tych mocno zróżnicowanych studiów jest jedną z najlepiej rozpoznawalnych postaci polskiej literatury, głównie emigracyjnej i zarazem jedną z najbarwniejszych. Rozpoznawalność ta wcale nie oznacza, że mamy do czynienia z dziełem szeroko znanym i komentowanym. Raczej należałoby mówić o pewnej legendzie, jaka buduje się w głównej mierze na barwnej biografii pisarza. To wciąż bardziej fenomen czytelniczy, raczej z kręgu obiegowych ideałów estetycznych niż dzieło będące obszarem głębokiej refleksji akademickiej.

Należy podkreślić, że autorzy tomu czytają i komentują teksty Piaseckiego na tyle atrakcyjnie, że można je potraktować jako zachętę do dalszych badań tej twórczości.

(Z recenzji wydawniczej dra hab. Jana Wolskiego, prof. Uniwersytetu Rzeszowskiego)