Svolder (Svold) 9 IX 1000. Chwalebna śmierć...

Spis treści:

Wstęp

I. Zagmatwane koleje losu norweskiego Jana Chrzciciela

II. Okręty i ich załogi

III. Bitwa pod Svolder (Svold, Svoldr, w cieśninie Oresund)

Zakończenie

Aneksy

Bibliografia

Spis map

O książce:

Wikingowie zapisali się w historii wczesnośredniowiecznej Europy przede wszystkim jako skandynawscy piraci, którzy pod wodzą swoich królów morskich (sjoekong) opanowali wybrzeża Europy, najpierw je plądrując, a potem prowadząc ekspansję u ujść wielkich rzek kontynentu. Z wód północnego Bałtyku wpływali rzekami w głąb Rusi, gdzie znani jako Waregowie ustanowili szlak do Konstantynopola (wiodący od Waregów do Greków). Zyskali też Normandię od władców Francji, gdzie nosili miano Normanów (nord men). To z północnej Francji, już ochrzczeni, udali się na podbój Sycylii, gdzie założyli swoje królestwo. Sięgnęli w międzyczasie po władzę nad Anglią (Hastings 1066). Podjęli też mniej spektakularny, bo niedokończony, podbój Irlandii. Dzięki swoim wiosłowym długim łodziom (landskip) o płytkim zanurzeniu mogli wpływać w głąb atakowanych krain i dokonywać tam zaskakujących desantów. Nie był to jedyny typ ich okrętu, gdyż nie gardzili też barkami i innymi przybrzeżnymi jednostkami. Atakowali błyskawicznie, wykorzystując konie zarekwirowane miejscowej ludności, choć nie brak też głosów o wykorzystywaniu przez nich podczas ekspedycji lądowych wozów o czterech kołach ze szprychami (na Dalekiej Północy nie gardzili zaś saniami zaprzężonymi w renifery). Generalnie jednak uznaje się, że wozy w Skandynawii miały charakter ceremonialny, a podczas wypraw wojennych wykorzystywano zwierzęta juczne

O autorze:

Paweł Skworoda (1978). Autor kilkunastu książek i artykułów popularnonaukowych z historii wojskowości. Specjalizuje się w staropolskiej sztuce wojennej XVIXVIII wieku. Publikował na łamach m.in.: Mówią Wieki, Focus Historia i De Re Militari.