Suita polska op. 16

Na kompozycję tę składa się pięć ogniw: Polonez, Mazurek, Dumka, Krakowiak oraz Kujawiak. Większość z nich w bardzo klarowny sposób wykorzystuje charakterystyczne cechy polskich tańców: właściwe im schematy rytmiczne i zwroty melodyczne (wzmocnione dodatkowo wyrazistą artykulacją), bas burdonowy czy elementy skali lidyjskiej. Charakterem odróżnia się nieco ukraińska dumka; gatunek ten jako przejaw kultury ludowej Kresów wpisywał się jednak w dziewiętnastowieczne rozumienie muzyki polskiej, a jej rzewny, pieśniowy charakter mógł być bliski urodzonemu w Żytomierzu Zarębskiemu.

Pewna bezpośredniość w stylizacji muzyki ludowej, uproszczenie faktury fortepianowej oraz raczej nieskomplikowana budowa formalna mogą sprawić, że niniejsza pozycja atrakcyjna dla koncertujących wykonawców będzie cieszyła się powodzeniem również wśród młodszych adeptów sztuki pianistycznej.

Utwór przeznaczony dla zaawansowanych pianistów: uczniowie II stopnia szkoły muzycznej, studenci, profesjonalni pianiści.