Opowieść jesienna

Opowieść jesienna (1946) to najczęściej wydawany i tłumaczony utwór Tommasa Landolfiego. Rozgrywają się w nim wydarzenia godne powieści grozy i powieści fantastycznej, w klimacie pokrewnym opowiadaniom Poego. W scenerii typowej dla tego gatunku. A zatem mamy stary dwór arystokratycznej rodziny, usytuowany na odludziu, w górzystej i zalesionej krainie, zaniedbany, ale ze śladami dawnej świetności, z rekwizytornią podniszczonych mebli, sprzętów i ubiorów należących do epoki minionej. Jego mury skrywają nie tylko niezgłębiony labirynt komnat i korytarzy, ponure podziemia, ale także posępną tajemnicę miłości i śmierci. Do tego domostwa trafia ścigany protagonista, zapewne partyzant lub dezerter. Jedynym mieszkańcem przybytku wydaje się tajemniczy starzec, którego nie odstępują dwa groźne czarne psy. Protagonista i narrator w jednej osobie próbuje poznać sekrety domu i wbrew zakazowi gospodarza rozpoczyna potajemną wędrówkę po siedzibie. Fascynuje go zwłaszcza portret damy, w której domyśla się postaci zmarłej żony starca. Podobnie jak domyśla się, że siedzibę zamieszkuje też inna kobieca postać.