Nie biec, iść

To zapis pamięci, która nie została wygładzona ani domknięta. Autor miał sześć lat, gdy wybuchła wojna, i dwanaście, gdy się skończyła. Najdotkliwsze nie były głód ani strach, lecz samotność i rozpaczliwe pragnienie odnalezienia rodziców.
Książka oparta jest na wielogodzinnym wywiadzie zarejestrowanym dla francuskich archiwów ocalałych z Zagłady i zachowuje rytm mówionej opowieści - z jej pęknięciami i dygresjami. Uzupełniają ją wstrząsające wspomnienia Ojca autora, spisane po latach milczenia.
To opowieść wydestylowana do istoty rzeczy.