Krew wampira

Późnowiktoriańska powieść grozy, która ukazuje wampiryzm w zupełnie inny sposób niż Dracula czy Carmilla i od wielu lat stawiana jest razem z nimi w czołówce klasyki literatury wampirycznej.

Harriet Brandt, młoda kobieta o niejasnym pochodzeniu, przybywa z Jamajki do Europy, pragnąc rozpocząć nowe życie. Wkrótce jednak okazuje się, że wszędzie tam, gdzie się pojawia, ludzie słabną, chorują i umierają. Czy to klątwa krwi czy lęk społeczeństwa przed odmiennością?

Powieść łączy elementy grozy, gotyckiej melancholii i społecznej krytyki, poruszając tematy rasy, tożsamości, dziedziczności i lęku przed nieznanym, tworząc poruszającą, niejednoznaczną historię o kobiecie postrzeganej jako zagrożenie tylko dlatego, że nie spełnia ogólnie przyjętych norm.

Po publikacji w 1897 roku Krew wampira została przyjęta z ciekawością, ale przyćmiła ją popularność książki Brama Stokera. Współcześnie powieść przeżywa renesans w badaniach literaturoznawczych. Krytycy podkreślają, że Marryat stworzyła alternatywę wobec klasycznego wizerunku wampira zamiast nadnaturalnego potwora otrzymujemy figurę energetycznego pasożyta, osadzoną w realiach dyskursu naukowego końca XIX wieku.