Koniec końców

Tadeusz Bradecki, znany i ceniony reżyser, aktor, pisarz, dyrektor teatrów (między innymi świetna, a nie dość wysoko ceniona dyrekcja w Starym Teatrze 1990-1996), w latach 2001-2020 regularnie publikował w miesięczniku "Dialog" krótkie teksty z przyzwyczajenia nazywane felietonami, choć w istocie były to krótkie eseje na tematy literackie i okołoteatralne. W czasie pandemii, odcięty jak wielu innych od możliwości pracy praktycznej, przejrzał ten zbiór ponad stu siedemdziesięciu tekstów i - jak sam opowiada we wstępie do "Końca końców" zdał sobie sprawę, że "zaskakująco wiele spośród nich obraca się wokół powracającej problematyki narracyjnych technik w teatrze i w literaturze". Po namyśle postanowił więc ułożyć ze zmienionych i przekomponowanych esejów "Dialogowych" spójną książkę poświęconą, zgodnie z autorską samodefinicją, "refleksji nad człowieczą pasją opowiadania i przedstawiania". Samodefinicje autorskie bywają niekiedy przesadzone, ale częściej okazują się zbyt skromne. Tak jest i w tym przypadku. "Refleksja nad człowieczą pasją opowiadania i przedstawiania", którą rozwija Tadeusz Bradecki w książce o apokaliptycznym tytule, to prawdziwy labirynt zbudowany z lektur, myśli i sądów erudyty, pasjonata i artysty, który usiłuje wbrew dominującej atmosferze kresu i wyczerpania przekonać innych i siebie, do wartości kultury jako trudu budowania z poszanowaniem i miłością dla ciągłości, pamięci, żywej rozmowy z odległymi i bliższymi poprzednikami. Czytając Cervantesa, Shakespeare'a, Tassa, Potockiego, ale i Rorty'ego czy Vattimo, Bradecki tworzy fascynujący tom z cyklu "przygód człowieka myślącego", rozwijanego przez kolejne pokolenia, wbrew wojnom i dyktaturom ciemniaków. Pasjonująca lektura, która sprawirozkosz wszystkim melancholicznym wykształciuchom. (Dariusz Kosiński)