Judaizm po nieprzyjęciu Chrystusa

W niniejszej książce pragnę przyjrzeć się sytuacji religijnej judaizmu (który odróżniam od mozaizmu) wobec faktu nieprzyjęcia Chrystusa przez znaczną część Żydów, a także tematom z tym powiązanym. Część chrześcijan może być obecnie zdezorientowana, ponieważ w przestrzeni publicznej krążą na ten temat różnorodne opinie odwzorowujące przeciwstawne stanowiska, jakie zauważają pomiędzy oficjalnym stanowiskiem Kościoła a częścią katolików prowadzących dialog z judaizmem. W gronie tych drugich znajdują się również pojedynczy pasterze Kościoła katolickiego w Polsce. Napisałem tę książkę, aby uporządkować te poglądy i dać wiernym jasny, biblijny ogląd spraw związanych z sytuacją religijną Żydów, w przeszłości i obecnie, a także przedstawić ocenę prowadzonego w Polsce dialogu z judaizmem. W publikacji tej wyjaśniam krok po kroku różne istotne kwestie, ponieważ w ostatnich dziesięcioleciach doszły do głosu fałszywe tezy wynikające z wcześniej akceptowanych błędnych założeń.

Jedną z podstawowych kwestii wymagających właściwego zrozumienia jest relacja pomiędzy biblijnym Izraelem a Kościołem. Kościół Boży nie zastąpił biblijnego Izraela, ale z niego wyrósł i stał się nim (!), tj. Bożym Izraelem, jak go określa apostoł Paweł w Liście do Galatów (Ga 6,16). Kościół pierwszego wieku tworzyli Żydzi wywodzący się z mozaizmu, a więc z tradycji Starego Testamentu. Byli nimi zarówno Jezus, apostołowie, jak i część ludu żydowskiego. Mówiąc ściślej, Kościół utworzyli Żydzi stanowiący wierną Resztę Izraela (por. Rz 11,5). Była to zatem ta część Żydów Starego Testamentu, która pozostawała wierna Bogu. Między wierną Resztą starotestamentowego Izraela a Kościołem tworzącym się w pierwszym wieku z wiernych Bogu Żydów, istnieje ciągłość widoczna w zdrowym nurcie żydowskiej tradycji religijnej, czyli tej, która trzyma się WIARY ojców. Dlatego starotestamentowa nazwa Izrael przeszła w pierwszym wieku na Kościół, czyli na Boży Izrael (por. Ga 6,16), co potwierdza, iż wyrósł on z tradycji Izraela Starego Testamentu, a więc z tego ludu, który został wybrany do zadania ogłoszenia światu Bożej chwały.

Ks. prof. Waldemar Rakocy CM