Droga wiodła przez Narwik

Wiosną 1940 roku polscy żołnierze Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich trafiają na daleką północ Norwegii. Wśród śniegu, skał i fiordów ruszają przeciw Niemcom w stronę Narwiku. Jednym z nich jest podchorąży Andrzej Czeczel ochotnik, który wraz ze swoją drużyną przechodzi przez nocne marsze, ostrzał, zmęczenie, zimno i walkę o kolejne pozycje w rejonie Ankenes. Pruszyński pokazuje wojnę z perspektywy ludzi bardzo różnych: zawodowych oficerów, emigrantów, robotników, inteligentów i ochotników, których połączył wspólny mundur i wspólny los.

Droga wiodła przez Narwik wyrasta z osobistych doświadczeń autora, uczestnika kampanii norweskiej. Nie jest jednak kroniką działań wojennych, lecz literacką opowieścią o tym, co dzieje się z człowiekiem pod ogniem: o strachu, odwadze, solidarności, sporach między żołnierzami i pytaniach o sens ofiary. Narwik staje się tu nie tylko celem walki, ale także próbą całego pokolenia, które po klęsce 1939 roku szuka drogi do wolnej Polski.