Deux polonaises op. 26 nuty na fortepian

Oba Polonezy op. 26 dopełniają się na zasadzie kontrastu. Odmienne pod względem charakteru oraz sposobu kształtowania formy i dramaturgii, uzupełniają się konstrukcyjnie. Wrażenie wzajemnej spójności wzmacnia obecność rozbudowanego wstępu w pierwszym utworze i efektownej kody w drugim elementów, które można odczytać jako rodzaj formalnej ramy. W obu Polonezach taneczna konwencja stanowi fundament, na którym Statkowski buduje swój indywidualny język ekspresji. Muzyka inspirowana tańcem przekształca się tu w nośnik treści artystycznej, nie tracąc przy tym związku z tanecznym gestem i idiomem gatunkowym.