Attyla. Największy barbarzyńca - postrach Europy

ATTYLA - ZWANY BICZEM BOŻYM NA GRZESZNYCH CHRZEŚCIJAN - JEST SYMBOLEM BRUTALNEJ DESTRUKCJI, UOSOBIENIEM DZIKOŚCI I OKRUCIEŃSTWA.
CZY BARBARZYŃCA, KTÓRY PRZYCZYNIŁ SIĘ DO UPADKU CESARSTWA ZACHODNIORZYMSKIEGO, SWĄ WIELKOŚĆ I POTĘGĘ ZAWDZIĘCZAŁ TYLKO OKRUCIEŃSTWU?

Attyla - wódz koczowniczych Hunów - zjednoczył barbarzyńskie plemiona w groźną armię i od roku 433 do 453 decydował o losach całej Europy. Stworzył imperium sięgające od Renu po Morze Czarne, od Bałtyku po Bałkany. Niezliczone najazdy Hunów i trzy wielkie kampanie przeciwko cesarstwu zapewniły mu nieśmiertelną sławę.
Nieokrzesany, kapryśny, brutalny i bezlitosny łupieżca, który pustoszył i palił miasta, siejąc wokół śmierć, potrafił zdobyć wierność milionów. Hunowie uznawali go za półboga, Goci podziwiali, wykształceni ludzie Zachodu byli dumni, że mogą mu służyć.

Attyla był również przebiegłym i wytrawnym politykiem.
Niepiśmienny, ze swego obozu na węgierskich stepach słał władających łaciną i greką posłów, by szantażować Rzym. Wiedział, jak wygrywać słabości wrogów i przyjaciół. Dyktował warunki Europie i zmieniał jej przyszłość.

Jego nieposkromione ambicje - od szaleńczego żądania ręki rzymskiej księżniczki po zbyt częste najazdy na terytoria dzisiejszej Francji i Włoch - jednak go przerosły. A nagła śmierć podczas nocy poślubnej z nową żoną była dramatycznym zakończeniem zadziwiającego życia. Życia, które było zbyt krótkie, by zbudować trwałe imperium, ale wystarczająco długie, by pchnąć Rzym na drogę ostatecznego upadku.